O stronie
    Strona powstała, aby uświadomić ludziom jak ważne jest czytanie książek, jest to nie tylko sposób na zabicie czasu, ale także droga do ciągłego samorozwoju i kształcenia oraz poprawnej polszczyzny. Książki w odróżnieniu od filmu czy seriali uczą poprawnej pisowni, wysławiania się oraz ogólnej kultury. |Oferujemy niemiecki metoda Callana

Literatura w okresie drugiej wojny światowej

PostDateIconData wpisu to: Luty 28th, 2010

Literatura polska w okresie II wojny światowej to epoka w historii literatury polskiej przypadająca na lata okupacji hitlerowskiej oraz okupacji sowieckiej, kiedy to zarówno twórczość polskich pisarzy jak i życie artystyczno literackie zostały dramatycznie zagrożone przez bieżące wydarzenia. Wszelka legalna działalność wydawnicza bądź twórcza została zaprzepaszczona a instytucje związane z literaturą, wydawnictwa, stowarzyszenia, szkoły średnie i wyższe zmuszono do zaprzestania swojej działalności. Środowisko pisarzy zostało więc chaotycznie rozproszone a znaczna część znalazła się w obozach koncentracyjnych, łagrach, gettach lub została deportowana w inny rejon kraju, niektórzy wyemigrowali ale wielu wstąpiło w szeregi wojska polskiego poza granicami kraju i tam zostało zamordowanych lub zginęło w walce. Na tamten czas były to zebrania lub wieczory poezji. Odbywały się też spotkania literatów w mieszkaniach w celu dyskutowania i lektury poezji oraz aktualnych publikacji. Miasta, w których takie spotkania odbywały się najczęściej to Warszawa, Kraków i Lwów a pisarze uczestniczyli także w współtworzeniu podziemnej prasy i wydawnictw. Wiadomo dziś, że około 200 z 1500 polskich podziemnych publikacji dotyczyło literatury. Wielu spośród pisarzy i poetów walczyło w polskiej armii na obczyźnie, bądź była związana z podziemnym ruchem oporu wojskowym lub cywilnym w kraju. Bardzo wielu poetów rozpoczęło konspiracyjne wydawanie tomików swoich wierszy, które były drukowane anonimowo lub pod pseudonimami literackimi najczęściej w nakładzie jedynie kilkunastu lub kilkudziesięciu egzemplarzy. Wydawnictwa obejmujące większą ilość autorów jak antologie poezji, podręczniki czy gazety sięgały liczby kilku tysięcy egzemplarzy. Powstawała wówczas poezja okolicznościowa, skierowana do społeczeństwa i dotycząca ówczesnych wydarzeń wtedy to dużego znaczenia nabrała pieśń, esej, nowela, a także satyra jako element psychologicznej samoobrony wobec ówczesnych wydarzeń i stanowią one istotne dzieła, które krążyły w maszynopisach. Ksiązki oraz twórczość powstająca podczas katastroficznych okoliczności wojny i okupacji do dziś jest uważana za świadectwo tamtych lat.


Linki:
    Miejscem utrwalani i przechowywania słowa w kulturze oralnej jest pamięć. W sytuacji, gdy nie istnieją przekazy pisane, pamięć spełnia funkcję żywej biblioteki i żywego archiwum. obowiązuje tu zasada: "wiem to, co moge przywołać". stąd tak wielką rolę odgrywają w tej kulturze środki mnemotechniczne, czyli takie, które ułatwiają zapamiętywanie i przywoływanie z pamięci. należą do nich między innymi rym i rytm pozwalające na związywanie ze sobą słów i wersów.przykładem mogą tu być choćby ludowe przysłowia takie jak: "kto się leni, temu się zieleni", "kto rano wstaje, temu Pan Bóg daje", "kto w piątek skacze, ten w niedziele płacze". przekazy w kulturze tradycyjnej charakteryzują się również prostymi konstrukcjami składniowymi, z wielokrotnym powtarzaniem tych samych słów i sformułowań. widać to w początkowym fragmencie Księgi Rodzaju.