Literatura

Zofia Nałkowska urodzona 10 listopada 1884 roku w Warszawie, zmarła 17 grudnia 1954 roku w Warszawie. Nałkowska to wybitna polska pisarka, publicystka i dramatopisarka, posłanka do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. Pobierała edukacje w Warszawie, gdzie studiowała historię, geografię, ekonomię i językoznawstwo na tajnym „Uniwersytecie Latającym”. Nałkowska byłą działaczka organizacji kobiecych a od 1933 roku członkini Polskiej Akademii Literatury, działaczka PEN Clubu i ZZLP, Towarzystwa Opieki nad Więźniami „Patronat”, współzałożycielka i członkini grupy literackiej „Przedmieście” działającego w latach 1933–1937. W 1936 roku dostała Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury a od roku 1939 do1944 współdziałała z podziemiem kulturalnym. Następnie w latach 1945–1947 udzielała się jako posłanka do Krajowej Rady Narodowej, w kolejnych pięciu latach działała jako bezpartyjna posłanka do Sejmu Ustawodawczego, była również działaczką Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce Oddział Łódzki. Nałkowska zanana jest również jako redaktorka tygodnika „Kuźnica”. Zadebiutowała w 1898 roku na łamach „Przeglądu Tygodniowego” jako poetka a w roku 1906 wydała ksiązki i powieść Kobiety. Nazwisko jaj to Zofia Gorzechowska, z domu Nałkowska. Ojciec Wacław Nałkowski był znanym uczonym-geografem, a jej matka Anna pochodziła z Moraw. Nałkowska ukończyła prywatną pensję i tajny Uniwersytet Latający gdzie zafascynowała ją literatura itp, ale największą część swojej szerokiej wiedzy zyskała dzięki samokształceniu. Zofia Nałkowska była dwukrotnie zamężna, pierwszym mężem był publicysta i pedagog Leon Rygier, którego poślubiła w 1904 roku, wówczas Nałkowska wraz z mężem przeszła na kalwinizm. Drugim mężem Nałkowskiej był Jan Jur-Gorzechowski , bojownik, w okresie międzywojennym pułkownik WP , dowódca żandarmerii , następnie dowódca Straży Granicznej i generał. Nałkowska mieszkała w okolicy Warszawy w Wołominie, w Kielcach, Krakowie, Grodnie i niedaleko Wilna. W okresie międzywojennym pracowała dla polskiego rządu, w Biurze Propagandy Zagranicznej, dodatkowo przez lata była wiceprezesem polskiego PEN-Clubu, działała w Zarządzie Głównym Związku Literatów Polskich, była posłanką na Sejm Ustawodawczy.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer urodził się 12 lutego 1865 roku w Ludźmierzu i zmarł 18 stycznia 1940 roku w Warszawie. Polski poeta, nowelista, powieściopisarz przede wszystkim przedstawiciel Młodej Polski, brat przyrodni malarza Włodzimierza Tetmajera. Uczęszczał do Gimnazjum św Anny w Krakowie, gdzie przeniósł się w 1883 z rodziną a w latach 1884 do 1886 studiował na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tetmajer zadebiutował w 1886 roku poematem prozą ,,Illa”. Prawdopodobne jest jednak, że jego faktycznym debiutem była nowela ,, Rekrut”, której tekst ksiązki zaginął. W 1888 roku Tetmajer zdobył nagrodę literacką za wiersz ku czci Mickiewicza, a rok później za wiersz ku czci Kraszewskiego. W latach od 1888 do1893 roku podjął współpracę z pismami „Tygodnik Ilustrowany”, „Kurier Warszawski” i krakowskim „Czasem”. Tetmajer wydał osiem serii ,,Poezji”, z których najwartościowsze ksiązki to druga, trzecia i czwarta wydana w roku 1900. Nastrojowa poezja jaką tworzył Tetmajer odpowiadała dekadentom i bohemie młodopolskiej. Pisarz mieszkając w młodości w Ludźmierzu, poznał dobrze Podhale, Spisz, Liptów i Tatry. W dekadzie 81-91 odbył wiele wycieczek w Tatry z bratem, Franciszkiem Henrykiem Nowickim, Karolem Podkańskim, Michałem Kirkorem, Klimkiem Bachledą, Tadeuszem (Boyem) Żeleńskim, Januszem Chmielowskim, Jerzym Żuławskim. W 1892 roku brał udział w pierwszym wejściu na Staroleśny Szczyt a po 1896 roku, z powodu problemów ze zdrowiem, nie zdobywał już szczytów Tatr, ale za to wędrował po dolinach tatrzańskich, a także po Podhalu . Taternicy nadali nazwę Przełęcz Tetmajera przełęczy między Gerlachem a Zadnim Gerlachem, a Towarzystwo Tatrzańskie nadało mu swoje honorowe członkostwo. Pisarz zafascynowany góralskim folklorem napisał cykl opowieści ,,Na skalnym Podhalu”, ponadto epopeję tatrzańską ,,Legenda Tatr”, składającą się z dwóch części. W 1896r oku przebywał w Heidelbergu, pełniąc funkcję sekretarza Adama Krasińskiego. Podróżował po Włoszech, Szwajcarii, Francji i Niemczech a po I wojnie światowej mieszkał w Krakowie i Zakopanem.

Polska jest krajem, w którym czytanie książek cieszy się bardzo dużym powodzeniem, w porównaniu z sytuacją jaka panuje na wschodzie, czy też na zachodzie europy. Jest to jednak i tak znikomy procent w porównaniu z latami poprzednimi, kiedy to książki w znacznej mierze czytało więcej osób. W dzisiejszych czasach istnieją różnego rodzaju agencje promocyjne, zajmujące się promowaniem oraz bardzo często wydawnictwem owych książek. Ksiązki wydawane w dzisiejszych czasach stanowią bardzo niewielki procent w stosunku do książek, które wydawane były przed laty, wówczas ksiązki wydawane były regularnie, a ich cena nie była zbyt wysoka, by nie można ich było zakupić. W dzisiejszych czasach wydawnictwo pobiera bardzo wysokie wadium, które uniemożliwia bez wątpienia każdemu z nas zakup książki, która by nas interesowała. Jest to bardzo niekorzystne zjawisko, z którym nijak walczyć, a wiąże się to w głównej mierze z różnego rodzaju problemami przy wydawaniu książek. Dzisiejsze ceny ksiązki wahają się od pięćdziesięciu złotych w wzwyż co bez wątpienia stanowi negatywne odbicie, w której bez wątpienia widać jak nasze społeczeństwo podchodzi do kupowania książek. W dzisiejszych czasach istnieje wiele więcej innych wydatków, które należy ponieść zamiast kupowanie książek, bez których także może się obyć.
Ksiązki w dzisiejszych czasach to w głównej mierze szereg bardzo drogich książek, które nabywają tylko i wyłącznie ludzie zamożni, których stać na zakup owych książek oraz którzy kochają literaturę. Studenci w tej kwestii bardzo często ograniczają się do robienia ksero tego typu książek, gdyż najzwyczajniej w świecie nie stać ich na zakup tego typu książki. Jest to bardzo negatywne zjawisko, które swoje fundamenty ma od stopnia zamożności społeczeństwa, które nie należy do najzamożniejszych. Propagowanie literatury to w dzisiejszych czasach wyzwanie, przed którym stają nie tylko nauczyciele i pedagodzy, ale także w głównej mierze wiele innych osób, prowadząc w ten sposób różnego rodzaju kampanie reklamowe namawiające wielu ludzi do sięgnięcia do książek oraz przeczytania choćby kilku lektur przez całe swoje życie.