Spośród poetów Młodej Polski na czoło wysuwa się Kazimierz Przerwa-Tetmajer, zwany poetą pokolenia, który posiadał umiejętność chwytania najbardziej typowych nastrojów i idei. Przetwarzał on w swoich tekstach poetyckich koncepcje filozoficzne charakterystyczne dla epoki. Swój pierwszy tomik poezji opublikował Przerwa-Tetmajer w 1891 roku. Wiersze w tym tomiku jak i w następnych charakteryzowało zręczne ujęcie w formę poetycką typowych deklaracji światopoglądowych pokolenia, o czym świadczą słynne wiersze takie jak ,, Nie wierzę w nic”, ,,Fałsz”, ,,Koniec wieku XIX”, ,,Hymn do Nirwany”, ,,Widokiem ludzi przerażony” i inne. Dawanie wyrazu modnym przekonaniom i nastrojom oraz podejmowanie chwytliwych tematów było charakterystyczne dla jego ksiązki. Tetmajer zwraca uwagę śmiałym podejmowaniem tematyki erotyzmu w swojej poezji, jednak erotyzm ten zgodnie z duchem epoki jest ponury i przepełniony świadomością, że przebudzenie będzie rozczarowaniem. Poezja jak i literatura itp zyskała wielkie rzesze czytelników i naśladowców ale Tetmajer próbował też swoich sił w prozie a poza udanym zbiorem opowiadań ,,Na skalnym Podhalu” nie odniósł jednak większych sukcesów jako prozaik. Drugim głośnym poetą okresu Młodej Polski był Jan Kasprowicz, autor wierszy naturalistycznych takich jak ,,Z chałupy”, poezji symbolicznej ,, Krzak dzikiej róży”. Po okresie modernistycznych buntów Kasprowicz przeszedł zmianę światopoglądową, co zaowocowało nowymi tomikami, w których wyraził pełną pokory miłość do wszystkich istot żywych w duchu franciszkanizmu. Do innych wybitnych poetów należeli Leopold Staff , Bolesław Leśmian, Tadeusz Miciński a także Jan Lemański, Lucjan Rydel, Antoni Lange oraz Stanisław Wyspiański bardziej znany odbiorcom jako malarz i dramaturg. Młoda Polska obfitowała też w indywidualności, które posiadały dużą wrażliwość oraz nieprzeciętne uzdolnienia. Jedną z tragedii tej epoki było jednak to, że pod wpływem ciśnienia przemian i wydarzeń, głęboko sięgających przeobrażeń światopoglądowych wiele tych wrażliwych i subtelnych organizacji psychicznych uległo wykolejeniu a ludzie ci określani są często mianem Meteory Młodej Polski.