Literatura itp okresu romantycznego jest skierowana na jednego bohatera, który ukazuje swoje indywidualne odczucia. Właśnie ta jedna jednostka wyraża się w imieniu większej grupy społecznej czasami odpowiada nawet za cały poszkodowany naród. Poeta jest czasami bohaterem utworu kreuje się na przywódcę ogółu coś w stylu geniusza, który doskonale zna potrzeby swojego narodu. Wyraża swoje herezje działa pod wpływem impulsu, bohater romantyczny ma ogromną wyobraźnię, która popędza go w tworzenie heroicznych czynów. Każdy bohater romantyczny przeżywa jedną wielką nieszczęśliwą miłość. Wtedy rozum jest zdominowany przez szalone uczucie, które bardzo często prowadzi do śmierci głównego bohatera. Litera romantyczna i jej twórcy stworzyli nową koncepcję, która zakłada wieszcza i geniusza, którymi byli niewątpliwie Adam Mickiewicz czy Juliusz Słowacki. Wiecznie ze sobą rywalizowali, całe życie Słowacki chciał być najlepszy. W literaturze romantycznej poeta był przedstawiany jako pracodawca, prorok, wysłannika od Boga, który niesie za sobą dobrą nowinę, która pomoże podnieść się wybranemu narodowi. Bohaterowie romantyczni tak zwani herosi mieli zagrzewać lud do walki, o swoją niepodległą Polskę. Nie chcieli dać uśpić się nadziei na lepsze jutro, beznadziejnie wierzyli w coś co czasami w ogóle się nie sprawdzało. Werter to przykładowy bohater romantyczny, który bez wzajemności kocha się w Laurze, która jest już zaręczona z innym. Jego życie jest bardzo smutne, jest młody i beznadziejnie zakochany, choć wie, że nigdy z nią nie będzie dalej chce się z nią spotykać i dalej rani swoje zakochane serce. Jego życie w końcu dochodzi do końca popełnia samobójczą śmierć, do samego końca kochając się w jednej kobiecie, która darzy go jedynie sympatią i cały czas traktuje go jak przyjaciela. Filozofią tej literatury jest potęga uczucia, już nie rozum tylko namiętności władają bohaterami. Głównymi zasadami tej epoki są uczucia, przeżycia i uniesienia. Poeci romantyczni całe życie poszukują prawdy o życiu.