Literatura

Zofia Nałkowska urodzona 10 listopada 1884 roku w Warszawie, zmarła 17 grudnia 1954 roku w Warszawie. Nałkowska to wybitna polska pisarka, publicystka i dramatopisarka, posłanka do Krajowej Rady Narodowej oraz na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I kadencji. Pobierała edukacje w Warszawie, gdzie studiowała historię, geografię, ekonomię i językoznawstwo na tajnym „Uniwersytecie Latającym”. Nałkowska byłą działaczka organizacji kobiecych a od 1933 roku członkini Polskiej Akademii Literatury, działaczka PEN Clubu i ZZLP, Towarzystwa Opieki nad Więźniami „Patronat”, współzałożycielka i członkini grupy literackiej „Przedmieście” działającego w latach 1933–1937. W 1936 roku dostała Złoty Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury a od roku 1939 do1944 współdziałała z podziemiem kulturalnym. Następnie w latach 1945–1947 udzielała się jako posłanka do Krajowej Rady Narodowej, w kolejnych pięciu latach działała jako bezpartyjna posłanka do Sejmu Ustawodawczego, była również działaczką Głównej Komisji Badania Zbrodni Niemieckich w Polsce Oddział Łódzki. Nałkowska zanana jest również jako redaktorka tygodnika „Kuźnica”. Zadebiutowała w 1898 roku na łamach „Przeglądu Tygodniowego” jako poetka a w roku 1906 wydała ksiązki i powieść Kobiety. Nazwisko jaj to Zofia Gorzechowska, z domu Nałkowska. Ojciec Wacław Nałkowski był znanym uczonym-geografem, a jej matka Anna pochodziła z Moraw. Nałkowska ukończyła prywatną pensję i tajny Uniwersytet Latający gdzie zafascynowała ją literatura itp, ale największą część swojej szerokiej wiedzy zyskała dzięki samokształceniu. Zofia Nałkowska była dwukrotnie zamężna, pierwszym mężem był publicysta i pedagog Leon Rygier, którego poślubiła w 1904 roku, wówczas Nałkowska wraz z mężem przeszła na kalwinizm. Drugim mężem Nałkowskiej był Jan Jur-Gorzechowski , bojownik, w okresie międzywojennym pułkownik WP , dowódca żandarmerii , następnie dowódca Straży Granicznej i generał. Nałkowska mieszkała w okolicy Warszawy w Wołominie, w Kielcach, Krakowie, Grodnie i niedaleko Wilna. W okresie międzywojennym pracowała dla polskiego rządu, w Biurze Propagandy Zagranicznej, dodatkowo przez lata była wiceprezesem polskiego PEN-Clubu, działała w Zarządzie Głównym Związku Literatów Polskich, była posłanką na Sejm Ustawodawczy.

Kazimierz Przerwa-Tetmajer urodził się 12 lutego 1865 roku w Ludźmierzu i zmarł 18 stycznia 1940 roku w Warszawie. Polski poeta, nowelista, powieściopisarz przede wszystkim przedstawiciel Młodej Polski, brat przyrodni malarza Włodzimierza Tetmajera. Uczęszczał do Gimnazjum św Anny w Krakowie, gdzie przeniósł się w 1883 z rodziną a w latach 1884 do 1886 studiował na wydziale filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Tetmajer zadebiutował w 1886 roku poematem prozą ,,Illa”. Prawdopodobne jest jednak, że jego faktycznym debiutem była nowela ,, Rekrut”, której tekst ksiązki zaginął. W 1888 roku Tetmajer zdobył nagrodę literacką za wiersz ku czci Mickiewicza, a rok później za wiersz ku czci Kraszewskiego. W latach od 1888 do1893 roku podjął współpracę z pismami „Tygodnik Ilustrowany”, „Kurier Warszawski” i krakowskim „Czasem”. Tetmajer wydał osiem serii ,,Poezji”, z których najwartościowsze ksiązki to druga, trzecia i czwarta wydana w roku 1900. Nastrojowa poezja jaką tworzył Tetmajer odpowiadała dekadentom i bohemie młodopolskiej. Pisarz mieszkając w młodości w Ludźmierzu, poznał dobrze Podhale, Spisz, Liptów i Tatry. W dekadzie 81-91 odbył wiele wycieczek w Tatry z bratem, Franciszkiem Henrykiem Nowickim, Karolem Podkańskim, Michałem Kirkorem, Klimkiem Bachledą, Tadeuszem (Boyem) Żeleńskim, Januszem Chmielowskim, Jerzym Żuławskim. W 1892 roku brał udział w pierwszym wejściu na Staroleśny Szczyt a po 1896 roku, z powodu problemów ze zdrowiem, nie zdobywał już szczytów Tatr, ale za to wędrował po dolinach tatrzańskich, a także po Podhalu . Taternicy nadali nazwę Przełęcz Tetmajera przełęczy między Gerlachem a Zadnim Gerlachem, a Towarzystwo Tatrzańskie nadało mu swoje honorowe członkostwo. Pisarz zafascynowany góralskim folklorem napisał cykl opowieści ,,Na skalnym Podhalu”, ponadto epopeję tatrzańską ,,Legenda Tatr”, składającą się z dwóch części. W 1896r oku przebywał w Heidelbergu, pełniąc funkcję sekretarza Adama Krasińskiego. Podróżował po Włoszech, Szwajcarii, Francji i Niemczech a po I wojnie światowej mieszkał w Krakowie i Zakopanem.

Bolesław Leśmian, właściwie Bolesław Lesman urodził się 22 stycznia 1877 roku w Warszawie tamże również zmarł 7 listopada 1937 roku. Leśmian to polski poeta pochodzenia żydowskiego, tworzący w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Ponadto był stryjecznym bratem innego polskiego poety, Jana Brzechwy i siostrzeńcem poety Antoniego Langego. Pisarz jest autorem baśni prozą oraz słynnych erotyków takich jak ,,W malinowym chruśniaku”. Utwory te nawiązują do egzystencjalizmu oraz filozofii Henri Bergsona. Leśmian jest uznany za najbardziej nowatorską, najoryginalniejszą i najbardziej skrajną indywidualność twórczą literatury polskiej dwudziestego wieku, u której pośmiertnie dopatrywano się poetyckiego geniuszu. Za życia określany był jako epigon Młodej Polski. Twórca nowego typu ballady a od jego nazwiska pochodzi termin określający specyficzną grupę neologizmów tak zwane leśmianizmy, których używali inni pisarze. Pisarz urodził się w zasymilowanej rodzinie inteligencji żydowskiej. Ojciec poety Józef Leśmian pochodził z księgarskiej rodziny, a matka Emma z domu Sunderland z rodziny prawniczej. Młodość Leśmian spędził na Ukrainie, w Kijowie, gdzie ukończył prawo na Uniwersytecie Świętego Włodzimierza. Od 1901 roku przebywał w Warszawie skąd udał się w podróż najpierw do Niemiec, a potem do Francji. Pierwszą miłością Leśmiana, była spokrewniona z nim malarka Celina Sunderland ale w Paryżu poznał i wkrótce poślubił inną malarkę, Zofię Chylińską. W późniejszych latach swojego życia emocjonalnie związany był z Dorą Lebenthal, dla której napisał cykl erotyków ksiązki ,,Malinowy chruśniak”. Leśmian znalazł się w kręgu modernizmu i poprzez swojego znajomego, Zenona Przesmyckiego, rozpoczął współpracę z pismem Chimera. Od 1911 roku współtworzył Teatr Artystyczny w Warszawie a w latach 1912 do1914 przebywał we Francji. Po I wojnie światowej przeniósł się do Hrubieszowa, a następnie do Zamościa, gdzie miał notariat. W roku 1933 Leśmian został członkiem Polskiej Akademii Literatury a w 1935 roku przeniósł się wraz z rodziną do Warszawy.

XXI wiek jest wiekiem, w którym także można wymienić kilku bardzo znanych pisarzy, którzy podobnie tak jak w odmiennych latach zachwycali nas swoją twórczością, W dzisiejszych czasach bardzo popularnym pisarzem jest bez wątpienie Paulo Coelho. Jest to autor wielu książek, z których najpopualniejszą, która odniosła sukces jest Alchemik. Opowieść ta mówi o poszukiwaniu sensu wszechświata oraz poszukiwania kamienia filozoficznego. Cała opowieść przedstawia losy Santiago młodego pasterza z odległej Andaluzji. Przez cała historię książki wędruje on ze swoim stadem owiec po swoim kraju. Santiago miał zostać duszpasterzem, ale zostawił studia w celu pełnienia obowiązków pasterza. Pewnej nocy miał proroczy sen, w którym wyśnił skarb mieszczący się w egipskich piramidach. Sen Santiago ciągle się powtarzał, dzięki czemu bohater ciągle miał z nim do czynienia. Próbuje go w jakiś sposób wyjaśnić i radzi się różnego rodzaju osób, próbując wszelkimi sposobami wyjaśnić swój cel w życiu. Pisarze pokroju Paulo Coelho są bardzo znani na całym świecie, dzięki czemu wiele dzieł tego typu autorów są cenione na całym świecie. Dzieła Coelho już doczekały się ekranizacjami na scenie filmowej. W swoich książkach ukazuje wiele przemyśleń, przekazuje mowę wszechświata, ukazuje w swoich dziełach dobrą magię, którą chce przekazać czytelnikowi. Istnieje wielu przeciwników tego pisarza, są to przede wszystkim ortodoksyjni wyznawcy katolicyzmu. Dzieła takie jak Piąta góra pozwala na wiele przemyśleń, pozwala przemyśleć o czym mówi wszechświat. Pozwala poznać jego mowę. Są to opowieści o Bogu, o sensie istnienia o poszukiwani czegoś nieosiągalnego. Takim przykładem jest poszukiwanie kamienia filozoficznego, który daje wieczne życie, oraz ogromne bogactwo. Tego właśnie od dawna poszukuje każdy człowiek, bo któż nie pragnie być zawsze piękny, młody i szczęśliwy. do ego dążą młodzi ludzie, każdy z nas ma w sobie coś od takiego alchemika. Każdy chce znać odpowiedzi na swoje pytania niezwykle nurtujące, które czasami nie dają spokoju.

Obecnie bardzo popularnym i bardzo znanym pisarzem jest Paulo Coelho. Jest on autorem bardzo wielu książek, z których najpopualniejszą jest Alchemik. Jest to opowieść o poszukiwaniu sensu wszechświata oraz poszukiwania kamienia filozoficznego. Cała opowieść przedstawia losy Santiago młodego pasterza z odległej Andaluzji. Przez cała historię książki wędruje on ze swoim stadem owiec po swoim kraju. Staniago miał zostać duszpasterzem, ale rzucił studia w celu zajęcia się obowiązkami pasterza. Miał on proroczy sen, w którym wyśnił zakopany skarb mieszczący się w egipskich piramidach. Ten sen ciągle mu się powtarza. Próbuje go w jakiś sposób wyjaśnić i pyta różne osoby o zdanie, próbuje wszelkimi sposobami wyjaśnić swój cel w życiu. Pisarze tacy jak Paulo Coelho są bardzo znani na całym świecie jego dzieła niejednokrotnie stają się również lekturami szkolnymi jak w przypadku włoskich dzieci. Jego działa już stały się ekranizacjami filmów, ostatnio w kinie ukazała się jego zekranizowana książka pod tytułem Weronika postanawia umrzeć, film ten zdobył wielu fascynatów. W swoich książkach ukazuje wiele przemyśleń przekazuje mowę wszechświata, ukazuje w swoich dziełach dobrą magię, którą chce przekazać czytelnikowi. Pisarze tacy jak on są na miarę dwudziestego pierwszego wieku. Istnieje wielu przeciwników tego pisarza, są to przede wszystkim ortodoksyjni wyznawcy katolicyzmu. Jest to pisarz, którego utwory znane są na całym świece. Dzieła takie jak Piąta góra pozwala na wiele przemyśleń, pozwala przemyśleć o czym mówi wszechświat. Pozwala poznać jego mowę. Są to opowieści o Bogu, o sensie istnienia o poszukiwani czegoś nieosiągalnego. Takim przykładem jest poszukiwanie kamienia filozoficznego, który daje wieczne życie, oraz ogromne bogactwo. Tego właśnie od dawna poszukuje każdy człowiek, bo któż nie pragnie być zawsze piękny, młody i szczęśliwy. do ego dążą młodzi ludzie, każdy z nas ma w sobie coś od takiego alchemika. Każdy chce znać odpowiedzi na swoje pytania niezwykle nurtujące, które czasami nie dają spokoju.